اشاره‌های عباس عبدی به راه ناگزیر لیدر اصلاح‌طلبان

به گزارش گناباد تایمز و به نقل از تحلیلی روزانه فارس به تحلیل و بررسی برخی اخبار و مطالب کمتر دیده شده در لابه‌لای رسانه‌های کشور می‌پردازد. در این بسته گزارشی _ تحلیلی علاوه بر خوانش اخبار؛ سوابق و برخی تحلیل‌های موجود پیرامون این مطالب نیز آورده شده است.

***

اشاره‌های عباس عبدی به راه ناگزیر لیدر اصلاح‌طلبان

عباس عبدی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب در بخشی از گفت‌وگوی خود با شماره چهارشنبه گذشته روزنامه اعتماد طی سخنانی در اشاره به اینکه «بدبینی و سوء ظن حاکمیت نسبت به اصلاح‌طلبان چگونه می‌تواند رفع شود؟» ابراز کرده است:

در حوزه سیاسی با پیغام دادن مشکلی حل نمی‌شود و حاکمیت به گفتار کاری ندارد. تنها راه اصلاح‌طلبان برای تغییر این وضعیت، عمل است. با اعمالی که ضمانت اجرایی کافی داشته باشد.

او همچنین در اشاره به محمد خاتمی و انزوای وی بیان می‌کند که لیدر جریان باید الزامات را بپذیرد و سپس خبرنگار اعتماد می‌پرسد: «آیا در مسیر تبدیل بدبینی به خوش‌بینی هستیم یا اینکه در حال حاضر شرایط بدتر از اخراج از حاکمیت همچنان در جریان است؟»

عبدی نیز پاسخ می‌دهد: نمی‌خواهم این سؤال را جواب بدهم. می‌خواهم خوش‌بین باشیم.

وی در ادامه بیان کرده است: اصلاح طلبان اگر فکر می کنند رفتاری که در ٨٨ سال شد عین اصلاح طلبی است و باید آن را ادامه بدهند. اگر فهمیده‌اند که کار درستی نبوده باید رسما تکلیف‌شان را مشخص کنند. شتر سواری دولادولا نمی‌شود. من حتی با آن رفتار پس از ٨٨ لزوما مشکل ندارم اما اگر فکر می‌کنند آن خط اشتباه بوده باید تبعاتش را بپذیرند.

*عبدی در پرسش و پاسخ اشاره شده، فی‌الواقع پیرامون مبحث «عذرخواهی اصلاح‌طلبان» و توبه‌ی لیدر آنها درباره فتنه سال ۸۸ صحبت کرده است.

او به درستی بیان کرده است که حاکمیت کاری به گفتار ندارد زیرا چهره‌های اصلاح‌طلب و حتی شخص خاتمی، طی ۵ سال گذشته از فتنه، بارها در جلسات خصوصی و رسمی و با ایما و اشاره اظهار کرده‌اند که ادعای تقلب در سال ۸۸ و شعارهای سر داده شده از جانب فتنه‌گران در آن سال را قبول ندارند و حتی خاتمی به زعم خود با رأیی که در انتخابات مجلس نهم به صندوق انداخت؛ حسن نیتش را نسبت به حاکمیت نشان داد اما تمام این رفتارها از نظر حاکمیت و افکار عمومی صرفاً حرف‌های بی‌تضمینی هستند که نمی‌شود به آنها اعتماد کرد.

زیرا تا زمانی که معبد و استوانه‌ی اصلاحات یعنی شخص سیدمحمد خاتمی عذرخواهی رسمی نکند و ته مانده شبهات سال ۸۸ را در توبه‌ای نصوح رفع نکند؛ تمام این رفتارها، لاینفع بوده و سودی به کسی نمی‌بخشد.

همین فرایند بود Ú©Ù‡ شاید خاتمی را وا داشت تا در سال گذشته Ø·ÛŒ سخنانی در یک جلسه رسمی بگوید:‌»اصلاحات باید رویکردش رو به مردم باشد Ùˆ Ú©Ù…Ú© کند بدبینی‌های احتمالی Ú©Ù‡ نظام نسبت به این جریان پیداکرده، حذف شود…هر جریانی ممکن است اشتباهاتی داشته باشد Ùˆ ما منکر اشتباهات خود نیستیم»

و جرقه این سخنان بود که باب «تأکید بر پذیرش اشتباهات اصلاح‌طلبان» را در میان اصلاح‌طلبان ستادی و معاریف این جریان باز کرد.

حسین مرعشی، مسعود پزشکیان، منتجب‌نیا، قنبری و کسان دیگری در همین جریان از جمله افرادی بودند که در کنار برخی تریبون‌های اصلاح‌طلب، در اقتفای سخنان خاتمی به صحنه آمده و مبحث «عذرخواهی و پذیرش اشتباهات» را مطرح کردند.

حسین مرعشی در همین زمینه طی مصاحبه‌ای با ایسنا گفته بود: باید پاسخگوی افکارعمومی باشیم. اگر جایی هم اشتباه کردیم، بگوییم که اشتباه کردیم…در زندگی سیاسی ما چند بار این اتفاق پیش آمده که بابت اشتباهات‌مان عذرخواهی کردیم.

با تمام این واگویه‌ها و صحبت‌ها اما محمد خاتمی، لیدر جریان اصلاحات همچنان از عذرخواهی رسمی و توبه از حوادث سال ۸۸ استنکاف کرده و گویی همچنان با رفتار خود در حال تأیید ضمنی حوادث سال ۸۸ است.

این رخداد، جریان سیاسی اصلاحات را به فضای راندگی از حاکمیت سوق داده و آنها که مصرحاً خاتمی را «پرچمدار خود» نامیده‌اند، همچنان نمی‌توانند میان این رخداد و سخنان این‌روزهای خود مبنی بر پذیرش قانون و حرکت در داخل نظام اسلامی حالت جمع ایجاد کنند.

لیدر جریان اصلاحات بخواهد یا نخواهد با این واقعیت روبه‌روست Ú©Ù‡ جوانان اصلاح‌طلب Ùˆ کسانی Ú©Ù‡ همچنان قصد دارند در این اردوگاه به حیات سیاسی خود ادامه بدهند؛ بیش از این صبر ماندن به پای اشتباهات پیرمردها در سال Û¸Û¸ را ندارند Ùˆ برای مثال، تشکیل حزب ندا (Ú©Ù‡ خاتمی در واکنش به تولد آن از “زنده باد مخالف من”! سخن گفت) یقیناً حاوی نشانه‌های خاصی برای این جریان است.

و راه برون‌رفت از اتمسفر اشاره شده نیز هیچ چیزی جز عذرخواهی رسمی و تضمین‌دهنده محمد خاتمی از حوادث سال ۸۸ نیست.

بدیهیست که در این مسیر، امید بستن به بروز فتنه‌ای دوباره و یا منسی شدن فتنه سال ۸۸ نیز رؤیایی کودکانه است که نمی‌توان به آن امید بست.

وانگهی، باید دانست که فرصت این کار نیز شاید در حال سپری شدن و اتمام باشد زیرا مؤلفه هایی در معادله بیان شده وجود دارد که منقضی شدن مسئله عذرخواهی خاتمی را مطرح می‌کند.

در آن شرایط فرضی، جریان سیاسی خاص بین دو راهی انزوای همیشگی یا معرفی یک لیدر جدید و قانون محور مخیَر خواهد شد.

***

آسیب کنایه‌های ناآشنا به توانمندی ایران در رقابت منطقه‌ای

حسام‌الدین آشنا، مشاور فرهنگی رئیس جمهور روحانی اخیراً در صفحه غیر قانونی فیس‌بوک، طی یادداشتی مذاکرات هسته‌ای را به یک عملیات دفاع مقدس و مذاکره‌کنندگان را به غواصان شهید تشبیه کرده است.

او در بخشی از یادداشت خود می‌نویسد: شما را به مظلومیت شهدای کربلای چهار قسم می دهم نگذارید عملیات تیر ۹۴ لو برود. می دانم عده ای از این مقایسه تعجب می کنند ولی بدانید که غواصان ما به خط زده اند و ما نیاز به استتار و اختفا داریم. همه آنچه در سال های ۶۸ تا ۸۴ بر صنعت هسته ای و از ۸۴ تا ۹۲ بر صنعت هسته ای و مذاکرات گذشته است برای مردم بازگو نشده است، اما در سال‌های ۹۲ به بعد این امر بنا به ضرورت و برای مصالح بسیار بالاتری پذیرفته شد که مسیر هسته ای و مذاکرات تا حدی تعدیل شود تا در برابر مکرهای بسیار شیاطین انس از آینده کشور محافظت شود!

به گزارش جماران آشنا همچنین نوشته است: رقابت منطقه‌ای با وجود تحریم مثل این است که در مسابقه دو میدانی پای یک دونده را بسته باشند، ما می توانیم از تله تحریم ها عبور کنیم و فرصت جدیدی برای انقلابمان فراهم کنیم تا در مسابقات جهانی ابتدا مسابقات منطقه‌ای را فتح کند.

*تشبیهات عجیب درباره تحریم‌هایی که ۳۷ سال است علیه کشورمان اعمال می‌شوند؛ سابقه‌ای دیرینه دارد.

در دوران دولت اصلاحات نیز، محمدعلی ابطحی، معاون رئیس جمهور طی یادداشتی در وبسایت خود ماجرایی طعنه‌آمیز را تعریف کرد با این مضمون که جوانی عرض حاجت خدمت بارگاه امام رضا(ع) می‌برد و نذر می‌کند که اگر در کنکور قبول شد؛ مادر خود را پیاده به زیارت حضرت می‌فرستد!

ابطحی فی‌الواقع اینطور مدعی شده بود که هزینه‌دهنده اصلی تحریم‌ها مردم ایران هستند و کسانی که بر مانایی انرژی هسته‌ای تأکید می‌ورزند؛ در حال خرج کردن از کیسه ملت هستند!

درباره تحریم‌ها باید اشاره کرد که اولاً اثر تحریم‌ها بر اقتصاد ایران کمتر از ۳۰ درصد است و ابراز علاقه یک جریان خاص سیاسی برای لغو و برداشته شدن این تحریم‌ها به هر قیمتی! بیشتر، از عقیده آنها به کدخدا بودن آمریکا منشأ می‌گیرد تا عقیده آنها به رفع مشکلات مردم.

ثانیاً مفهومی به نام «اقتصاد مقاومتی» و در ادامه «جهاد اقتصادی» نیز رافع آثار همین اثر سوء ۳۰ درصدی است که البته باید از برخی مقامات اجرایی سؤال کرد چرا به جای تلاش برای رسیدن به این راه حل نقد؛ دل به راه حل نسیه و لبخند ۱+۵ بسته‌اند؟!

و ثالثاً در اشاره به نظر آشنا مبنی بر اثر تحریم‌ها و رقابت منطقه‌ای باید تصریح کرد که هنگامیکه سند چشم‌انداز ۲۰ ساله نظام تهیه و تدوین شد و توسط مقام معظم رهبری نیز بعنوان یک سند بالادستی مورد تأیید قرار گرفت؛ عقلای قوم می‌دانستند که این چشم‌انداز با حضور تحریم‌ها نیز قابل دستیابی است. همچنانکه مقامات دولت کنونی (از جمله معاون اول رئیس جمهور) هم تأکید کرده‌اند برنامه‌ریزی‌های خود را با پیش‌فرض وجود تحریم‌ها تدوین کرده‌اند.

لذا اکنون به صلاح و به قاعده نیست که عده‌ای کافه را به‌هم ریخته و به یک‌باره با کنایه‌های ناآشنا با روح اقتصاد مقاومتی، مدعی این شوند که تا تحریم‌ها وجود داشته باشد؛‌ پس یک پای ما بسته است و نمی‌توانیم در رقابت منطقه‌ای کاری از پیش ببریم!

گفتنیست که پس از توافق موقت ژنو در ۲ سال قبل نیز وعده‌های فراوانی در زمینه افزایش سطح معیشت مردم داده شد اما نه تنها آثار چند تحریم لغو شده در زندگی مردم مشاهده نشد؛ بلکه دشمنان ایران، بیش از یکصد تحریم جدید را علیه کشورمان اعمال کردند.

***

چرا می‌گویند ایران در فساد فرهنگی غوطه‌ور است؟!

حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی در یک سخنرانی در استان گلستان اظهار کرده است: اگر می گوییم، جامعه در فساد فرهنگی غوطه‌ور است. راه آن این است که مردم دلهایشان را به هم گره بزنند!

به گزارش جماران، او همچنین گفته است: اگر خدای نکرده مردم از جامعه کنار گذاشته شوند فساد در همه ابعاد و ظواهر رخ می نماید؛ فساد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی؛ جامعه ای که مردم آن دل در گرو هم نداشته باشند و مسوولان آن همدل نباشند زمینه هر فسادی مانند بذر در آن فراهم است، اگر می خواهیم فساد از بین رود به آغوش مردم برگردیم و کارها را به خود مردم واگذار کنیم.

*قبل از آقای خمینی، یکی از چهره‌های فرهنگی نیز در یک برنامه زنده تلویزیونی به برشمردن علامات «کودنی فرهنگی» (ما ایرانیان) پرداخته بود!

در اشاره به این سخنان و مفروضات باید اشاره کرد که فضای فعلی جامعه ایران دچار استبعاد فراوانی با مفهوم جامعه‌ی غوطه‌ور در فساد فرهنگی است.

جامعه‌ای Ú©Ù‡ دچار فساد فرهنگی باشد علایمی همچون قانونی شدن اعمال خلاف عقل Ùˆ دین، فلسفه ستیزی، رخوت Ùˆ سکون نسبت به پایمال شدن شعائر دینی، قلب شدن مفهوم منکر Ùˆ معروف، کتاب سوزی، دشمنی با صلحا Ùˆ … را بصورتی همه‌گیر در خود دارد.

(همانند اموری نظیر قانونی شدن ازدواج همجنس‌بازان، رضایت بر کشتار مردم ممالک دیگر، کم‌فهمی عمومی درباره حقایق جهان، شیطان‌پرستی، جهاد نکاح، دشمنی با حقیقت Ùˆ … Ú©Ù‡ در برخی جوامع غربی Ùˆ کشورهای عربی منطقه ظهور Ùˆ بروز یافته است)

و اکنون سؤال اینجاست که آیا واقعاً جامعه ایرانی هم‌اکنون به چنین صفاتی متصف است که عده‌ای «فساد فرهنگی» را مفروض صحبت‌های خود قرار می‌دهند؟!

جالب آنکه محمدرضا عارف، فعال سیاسی اصلاح‌طلب نیز در سال گذشته طی سخنانی گفته بود: بی‌اخلاقی دامن بسیاری از حوزه‌ها در کشور را فرا گرفته است!

و ایضاً محمد قوچانی، روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب هم در یک یادداشت در نشریه صدا نوشته بود:‌«برخی از ما مردمان ایران به خصوص در لایه‌های روشنفکری خود به بحران اخلاقی عمیقی مبتلا هستیم که ریاکاری یکی از نمادهای آن است»!

لازم به تأکید است که چندمدتی است که در صحبت‌ها و اشاره‌های یک جریان سیاسی خاص، تأملات ویژه‌ای و منظورداری بر روی دو مفهوم «اخلاق» و «فساد» صورت می‌گیرد.

تأملاتی که آش آنها گاه به قدری شور می‌شود که دست آخر نظام اسلامی به بی‌اخلاقی و غوطه‌وری در انواع فساد مالی و اخلاقی و فرهنگی متهم می‌شود.

بدیهیست Ú©Ù‡ تأکید بر اخلاق Ùˆ دوری از فساد در هر زمانی یک حسن عقلی محسوب می‌شود اما نشاید Ú©Ù‡ این رفتار از جانب عده‌ای با هدف متهم‌سازی نظام اسلامی انجام شود…

مقام معظم رهبری طی یکی از بیانات خود که در سال ۸۱ و در دیدار با مسئولان وزارت آموزش و پرورش ایراد شده؛ مسئله فسادنمایی از نظام را بوضوح مورد اشاره قرار داده و می‌فرمایند:

«ما گفتیم با فساد مبارزه میکنیم – این یک نقطه روشن در نظام است – اما عدّه‌ای میخواهند این را به نقطه تاریک تبدیل کنند Ùˆ بگویند فساد همه جا را گرفته است. نه آقا! فساد همه جا را نگرفته است. باید با فسادِ Ú©Ù… هم – هر جا بود – مبارزه کرد. ممکن است روزنامه‌ای بردارد یک مورد فساد را درشت کند؛ مگر همه جا فساد هست؟ فساد در گوشه‌هایی وجود دارد. انسانها لغزش دارند Ùˆ دچار گناه می‌شوند؛ باید با این گناه مبارزه کرد. ما وقتی گناهکاریم Ú©Ù‡ با فساد – ولو کمِ آن – مبارزه نکنیم؛ چون گسترش پیدا خواهد کرد. مبارزه با فساد لازم است؛ اما ناامید کردن مردم Ú©Ù‡ بگوییم فساد همه جا را گرفته، یک خطای واضح Ùˆ ناشی از نادانی Ùˆ فریب‌خوردگىِ کسانی است Ú©Ù‡ آدم می‌داند خودشان آدم‌های مغرضی نیستند؛ مغرضان Ú©Ù‡ جای خود دارند».

انتهای پیام/