در حاشیه‌ی سفر به گناباد

به گزارش گنابادتایمز، محمدکاظم کاظمی که به مناسبت دهه کرامت در شب شعر رضوان گناباد حضور یافته بود حاشیه ای از سفر خود را در وبلاگ شخصیش منتشر نموده است.

وی چنین می نویسد :

در حاشیه سفر به گنابادسفری با خانواده به گناباد و حضور در جلسه و شب شعر شاعران گنابادی در این دو روز برایم سعادتی بود. آنچه به لذت این سفر افزود، میزبانی گرم دوستان شاعر، اهل قلم و مسئولان فرهنگی گناباد بود، به ویژه جناب صادق ایزدی گنابادی که چند سالی است به دوستی با ایشان مفتخرم و از آثار قلمی و به ویژه‌ نقدهای دقیق او بر شعرها و دیگر نوشته‌هایم بهره‌مند.

محمدکاظم کاظمی در شب شعر رضوان – گناباد،دهه کرامت 1392

از راست: صادق ایزدی گنابادی، محمدکاظم کاظمی، ابوالحسن دلشاد

و بازدید از بعضی جای‌های دیدنی گناباد برایم خاطره‌انگیز بود، به ویژه موزه مردم‌شناسی که در آن نشانه‌هایی از صنعت، کشاورزی و زندگی مردم گناباد تصویر شده بود. من در میان این مردم و این آثار تاریخی، گویا خود را در هرات حس می‌‌کردم. جدا از این که لهجة مردم گناباد بسیار نزدیک به لهجه مردم هرات است و بسیاری از واژگان کهن فارسی هروی را در آن می‌توان یافت.

گناباد شهر شیخ بهلول گنابادی است، آن مظهر زهد و تقوا و جوانمردی. کسی که پدرم از سال‌های حضور او در افغانستان حکایت‌ها و خاطرات بسیاری نقل می‌کرد.

و نیز بزرگ‌ترین و کهن‌ترین کاریز (قنات) دنیا که در گناباد است، کاریزی به طول 35 کیلومتر که عمق آن در در انتها، به 350 متر عمق می‌رسد، یعنی نزدیک به ارتفاع برج ایفل. کاریز  آنچه در مورد این کاریز برایم جالب بود، روایتی بود که جناب ایزدی و دلشاد از یک مقنی (چاه‌کن) هراتی نقل می‌کردند به نام عبدالغفور که سال‌ها پیش و در زمانی که بخشی از این کاریز کور شده بوده است، با مهارت و جرأت تمام در پی گشایش آن برمی‌آید. در حالی که هیچ‌کس دیگر، حتی مقنیان حرفه‌ای ایرانی را توان و جرأت آن کار نیست، عبدالغفور با دو همکارش در دل قنات درمی‌آید و با گشودن یک کانال فرویخته آن، آب این قنات کهن را بیست درصد افزایش می‌دهد. اکنون قریب به ده سال است که مردم گناباد از این آب بهره‌مندند و از این پیرمرد که اکنون نمی‌دانند در کجای افغانستان است، با نیکی و احترام تمام یاد می‌کنند. از لحاظ فنی، کاری که این چاه‌کن افغان برای این کاریز می‌کند، یعنی هدیه‌کردن هر ثانیه حدود صد لیتر آب به این شهر کم‌آب، در طول پانزده سال از آن زمان تا کنون و چه بسا سال‌ها بعد. بله گویا نشان دست این مردم ما نه بر سنگ سنگ بناها، که در دل کاریزها هم بر جای است و مهرشان در قلوب بسیاری از مردم این کشور نیز .