85 سال با سفال !

به گزارش گنابادتایمز ، سفال مند به عنوان یکی از صنایع دستی شهرستان گناباد آوازه ای جهانی دارد. صنعتی که به دلیل عدم حمایت کم کم دارد به فراموشی سپرده می شود. نشریه رویش روستای مند با رجبعلی حیدری مندی یکی از پیشکسوتان این صنعت  گفتگویی انجام داده است که در این مجال بازنشر می گردد.

 از پنج سالگی به همراه پدرم به سفالگری پرداختم پس از خاتمه سربازی به همراه پدرم دوباره به سفالگری مشغول شدم در  آن زمان بدلیل نبود برق در کارگاه با چراغ های نفتی که به آن چراغ موشی می گفتند کاسه درست می کردیم ،این چراغها همیشه دود می کرد به طوری که کارگاه و چهره ما را سیاه می کرد ؛ خیلی از سفالگرها هم که از این چراغها برای روشنایی استفاده می کردند دچار تنگی نفس می شدند و با شدت گرفتن این عارضه حتی در سنین جوانیبه بیماری های تنفسی مبتلا می شدند.

در دهه 50 بود که دولت کارگاهی را در سه راهی مند به ما به صورت سهام واگذار نمود که در آنجا مشغول به کار شدیم که در ابتدا سه نفر بودیم من و محمد علی خدادادی وغلامعلی ترابی و بعد بقیه افراد آمدند ما مدت حدود 30 سالی درآنجا کار می کردیم که در دهه 80 اداره میراث فرهنگی آمد و ما که حتی برگه سهام از آنجا داریم که سهمی معادل 200 تومان در آن زمان پرداخت کرده بودیم را بیرون کرد که مجبور شدم کارگاهی جدید با تمام مشکلاتی که داشتم بسازم.من به مسئول آن زمان گفتم که ما از اینجا سهم داریم که ایشان اعلام داشت ما به سهم شما کاری نداریم و من هم چون حرفم به جایی نمی رسید و با توجه به اینکه اگر کار نمی کردم گرسنه می ماندیم به ناچار پیگیر موضوع نشدم و به خدا واگذار کردم.ولی بعد از مدتی رئیس صنایع دستی آن زمان مشهد، فردی را به عنوان سرایدار به آن کارگاه فرستاد واو تمام وسائل مانند چرخ سفالگری و8عدد چراغ کارگاه و قفسه را که در آنجا مانده بود بدون هماهنگی با ما فروخت و هیچ چیزی از وسائل و یا پولش را به ما نداد.من هنوز فیشهای سهام خود رادارم الان هم اگر شما سوال کنید هیچ گونه فعالیتی در آنجا صورت نمی گیرد.

بچه هایم همه شاگردم بوده اند و پس از آن که مدرک تحصیلی گرفتند دنبال استخدامی رفتند ،البته خودم نیز مشوق آنها بودم تا سفالگری را رها کنند چون واقعا با مشکلاتی که مسئولین برای ما به وجود می آوردند نمی توانستیم حتی شکم خودمان را سیر کنیم بعد از آن یک شاگرد دیگر داشتم به نام آقای سلمانی که ایشان نیز این حرفه را رها کرد.  الان هم حدود یکی دوسالی است که آقای محمدی به اینجا آمده اند و کارگاه کناری را اجاره کرده اندو مشغول به کار شدند و به من نیز در کارهایم کمک می کنند.هیچ گونه بیمه ای نداشتم، پس از شهادت پسرم بنیاد شهید من را بیمه نمود. من هیچ گونه درخواستی از مسئولین برای خودم ندارم ولی از آنها می خواهم همکاران و رفقای من در این حرفه را دریابند وکمک آنها کنند چه با وام و چه با واگذاری مکان کارگاه قدیم به آنان، که خود قدم بسیار بزرگی در زنده نگه داشتن سفال مند که می توان گفت سوغات تمام زمانهای شهرستان بوده وهست؛ کمک کنند.

رجبعلی حیدری مندی،پیرصنعت سفال

رجبعلی حیدری مندی،پیرصنعت سفال

رجبعلی حیدری مندی،پیرصنعت سفال

رجبعلی حیدری مندی،پیرصنعت سفال